शरांश्षाशीविषाकाराज्ज्वलितान् पन्नगानिव । द्रोणं त्रिभिश्व विव्याध चतुर्भिश्चास्य वाजिन:,उन्होंने उसके द्वारा प्रज्वलित सर्पोंकी भाँति विषैले नागोंकी-ती आकृतिवाले बाण छोड़कर तीनसे द्रोणाचार्यको और चार बाणोंसे उनके घोड़ोंको बींध डाला
sañjaya uvāca |
śarān āśīviṣākārāj jvalitān pannagān iva |
droṇaṃ tribhiś ca vivyādha caturbhiś cāsya vājinaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Nagpakawala siya ng naglalagablab na mga palaso, anyong gaya ng makamandag na ahas; sa tatlo ay tinamaan niya si Droṇa, at sa apat pang kasunod ay pinabagsak niya ang mga kabayo ni Droṇa. Ipinakikita ng tagpong ito ang malupit na tumpak na husay sa digmaan, kung saan maging ang iginagalang na guro ay nagiging puntirya sa ilalim ng pangangailangan ng labanan.
संजय उवाच
The verse highlights the grim logic of kṣatriya warfare: in the press of battle, even a venerable teacher like Droṇa becomes a combatant to be checked. It points to the ethical tension between reverence and duty, showing how dharma in war can demand harsh, targeted action.
Sañjaya describes a warrior releasing flaming, serpent-like arrows: three strike Droṇa himself, and four strike Droṇa’s horses, disabling or weakening his chariot’s mobility in the ongoing Kurukṣetra combat.