भीष्म-युधिष्ठिर-संमर्दः
Bhīṣma’s Pressure on Yudhiṣṭhira; Śikhaṇḍī’s Approach; Evening Withdrawal
शत्रुञ्जय: शत्रुसह: सर्वे क्रुद्धा यशस्विन: । प्रत्युद्याता महाराज केकयान् भ्रातर: समम्
sañjaya uvāca | śatruñjayaḥ śatrusahaḥ sarve kruddhā yaśasvinaḥ | pratyudyātā mahārāja kekayān bhrātaraḥ samam naraśvara | durmukha durjaya yuvā vīra durmarṣaṇa śatruñjaya tathā śatrusaha—ete sarve yaśasvino vīrāḥ krodham āpūrya kekayānāṃ pañcānāṃ bhrātṝṇāṃ pratyudgamanāya sahaiva agre jagmuḥ ||
Wika ni Sañjaya: O dakilang hari, O panginoon ng mga tao—sina Durmukha, Durjaya, ang batang bayani na si Durmarṣaṇa, si Śatruñjaya at si Śatrusaha—pawang mga bantog na mandirigma, nag-aalab sa galit, ay sabay-sabay na sumulong upang salubungin sa labanan ang limang magkakapatid na Kekaya.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) and the pursuit of martial glory can propel renowned warriors into escalating violence. Even when valor is praised, ethical restraint remains crucial; unchecked wrath tends to intensify conflict rather than resolve it.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that a group of Kaurava warriors—Durmukha, Durjaya, the young Durmarṣaṇa, Śatruñjaya, and Śatrusaha—move forward together, enraged, to confront the five Kekaya brothers on the battlefield.