भीष्म-युधिष्ठिर-संमर्दः
Bhīṣma’s Pressure on Yudhiṣṭhira; Śikhaṇḍī’s Approach; Evening Withdrawal
पुनश्चान्यान् शरान् पीतानकुण्ठाग्रान्ू शिलाशितान् । प्रेषयामास संक़रुद्धो विकर्णाय महाबल:
sañjaya uvāca |
punaścānyān śarān pītān akuṇṭhāgrān śilāśitān |
preṣayāmāsa saṅkruddho vikarṇāya mahābalaḥ ||
Wika ni Sañjaya: Muli, ang makapangyarihang mandirigmang iyon—nag-aalab sa galit—ay muling nagpaulan ng iba pang mga palaso kay Vikarṇa: kumikislap na mga tungkod, hindi mapurol ang dulo, at talim na hinasa sa bato. Ipinapakita ng taludtod na kapag sumiklab ang poot, tumitindi ang dahas sa digmaan at ang husay at lakas ay nagiging kasangkapan ng walang-humpay na pananakit.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) escalates conflict: when a warrior becomes saṅkruddha, his prowess expresses itself as intensified, repeated violence. It implicitly cautions that inner states shape ethical outcomes even within the framework of kṣatriya duty.
Sañjaya narrates that a mighty fighter, enraged, again shoots additional arrows at Vikarṇa—arrows described as gleaming, stone-whetted, and with unblunted sharp points—indicating a renewed, forceful assault in the battle.