Shloka 6
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
अविध्यत् फाल्गुनं राजन् नवत्या निशितै: शरै: । वासुदेवं च सप्तत्या विव्याध परमेषुभि:,राजन! युद्धमें अर्जुनके द्वारा अपने धनुषका काटा जाना अअश्वत्थामाको सहन नहीं हुआ। उस वेगशाली वीरने क्रोधसे मूर्च्छित होकर तुरंत ही दूसरा धनुष ले नब्बे पैने बाणोंद्वारा अर्जुनको और सत्तर श्रेष्ठ सायकोंद्वारा श्रीकृष्णको घायल कर दिया
sañjaya uvāca |
avidhyat phālgunaṃ rājan navatyā niśitaiḥ śaraiḥ |
vāsudevaṃ ca saptatyā vivyādha parameṣubhiḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: O Hari, tinamaan niya si Phālguna (Arjuna) ng siyamnapung matutulis na palaso, at si Vāsudeva (Kṛṣṇa) man ay binutas niya ng pitumpung piling palaso. Ipinakikita ng tagpong ito kung paanong ang sugatang dangal at galit sa digmaan ay nagtutulak sa mandirigma na paigtingin ang karahasan, maging laban sa tagapagmaneho ng karwahe, at lalo pang pinabibigat ang pananagutang moral ng labanan.
संजय उवाच