Shloka 5
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
सोअचन्यत् कार्मुकमादाय वेगवान् क्रो धमूर्च्छित: । अमृष्यमाण: पार्थेन कार्मुकच्छेदमाहवे,राजन! युद्धमें अर्जुनके द्वारा अपने धनुषका काटा जाना अअश्वत्थामाको सहन नहीं हुआ। उस वेगशाली वीरने क्रोधसे मूर्च्छित होकर तुरंत ही दूसरा धनुष ले नब्बे पैने बाणोंद्वारा अर्जुनको और सत्तर श्रेष्ठ सायकोंद्वारा श्रीकृष्णको घायल कर दिया
sa cānyat kārmukam ādāya vegavān krodha-mūrcchitaḥ | amṛṣyamāṇaḥ pārthena kārmuka-cchedam āhave rājann |
Sinabi ni Sañjaya: Sa tindi ng galit hanggang mawalan ng pagpipigil, sinunggaban ng mabilis na mandirigmang iyon ang isa pang busog. O Hari, hindi niya matiis na sa labanan ay naputol ang kanyang busog ni Pārtha (Arjuna), kaya naghanda siyang gumanti—ang poot ang nagtulak sa kanya sa panibagong karahasan sa halip na pagpipigil.
संजय उवाच