Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
तेषां महास्त्राणि महारथाना- मसहाकर्मा विनिहत्य कार्ष्णि: | बभौ महामन्त्रहुतार्चिमाली सदोगत: सन् भगवानिवाग्नि:
teṣāṁ mahāstrāṇi mahārathānām asahakarmā vinihatya kārṣṇiḥ | babhau mahāmantrahutārcimālī sadogataḥ san bhagavān ivāgniḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Si Kārṣṇi—na ang tapang ay di-matiis ng iba—ay winasak ang mga dakilang sandatang makalangit ng mga mandirigmang-karwahe. Matapos gawin iyon, siya’y nagningning na parang pinagpalang Diyos-Apoy, napapalamutian ng mga liyab na pinasiklab ng mga handog na inialay sa ritwal na may dakilang mga mantra.
संजय उवाच
The verse frames martial power within a moral-ritual metaphor: when force is disciplined and directed toward a righteous end, it is likened to sacrificial fire—bright, controlled, and purpose-driven—rather than chaotic destruction.
Sañjaya describes Kārṣṇi (Sātyaki) overpowering Kaurava elite warriors by neutralizing their formidable astras; his brilliance and momentum on the battlefield are compared to Agni blazing after receiving oblations with great mantras.