अनीकं पाण्दुपुत्राणां हाहाभूतमचेतनम् | मनुष्य, हाथी और घोड़े सभी बाणोंसे छिद गये थे। रथके ध्वज और कूबर टूटकर गिर चुके थे। इस प्रकार पाण्डवोंकी सेना अचेत-सी होकर हाहाकार कर रही थी
anīkaṃ pāṇḍuputrāṇāṃ hāhābhūtam acetanam |
Wika ni Sañjaya: Ang hanay-pandigma ng mga anak ni Pāṇḍu ay naging tanawin ng nagngangalit na panaghoy, na wari’y nawalan ng ulirat. Ang tao, elepante, at kabayo ay pawang tinuhog ng mga palaso; ang mga watawat ng karwahe at ang pamatok ay nabali at bumagsak. Kaya ang hukbong Pāṇḍava, tuliro at nagkakawatak-watak, ay nagtaas ng malaking daing—ipinakikitang ang dahas ng digmaan ay kayang lamunin kahit ang disiplinadong hukbo at gawing kaguluhan ang kaayusan.
संजय उवाच
The verse underscores the human cost of war: even a well-ordered army can be reduced to confusion and lament when violence peaks. It implicitly cautions that martial glory is inseparable from suffering, and that dharma in war must reckon with the devastation inflicted on living beings.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Pāṇḍava forces have been badly shaken: soldiers and animals are riddled with arrows, chariot parts like standards and yokes have fallen, and the formation has become disordered, crying out in distress.