Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
केचिदग्रासिना छिन्ना: पाण्डवेन महात्मना । विनेदुर्भिन्नमर्माणो निपेतुश्चव गतासव:
sañjaya uvāca | kecid agrāsiṇā chinnāḥ pāṇḍavena mahātmanā | vinedur bhinnamarmāṇo nipetuś ca gatāsavaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Ang ilan ay pinutol at ibinagsak ng makapangyarihang anak ni Pāṇḍu sa pamamagitan ng kanyang tabak; nabasag ang kanilang mahahalagang bahagi, at sa pag-iyak sa matinding sakit ay bumagsak sila sa lupa na wala nang buhay. Itinatampok ng taludtod ang malupit na agarang bigat ng labanan—na ang giting at tungkulin sa larangan ay nagiging mabilis at di na maibabalik na bunga para sa mga nilalang na may katawan.
संजय उवाच
The verse highlights the stark reality of righteous warfare as conceived in the epic: when battle is joined under kṣatriya-dharma, decisive action brings immediate karmic and physical consequences—life is fragile, and violence, even when duty-bound, is grave and irreversible.
Sañjaya describes the Pāṇḍava warrior (contextually Bhīmasena) striking down opponents with his sword; their vital points are shattered, they cry out, and then collapse lifeless on the battlefield.