Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
चिच्छेद सहसा राजन्नसम्भ्रान्तो वरासिना । राजन! वे तोमर अभी भीमसेनतक पहुँच ही नहीं पाये थे कि उन महाबाहु पाण्डुकुमारने बिना किसी घबराहटके अपनी अच्छी तलवारसे सहसा उन्हें आकाशमें ही काट डाला
sañjaya uvāca | ciccheda sahasā rājann asambhrānto varāsinā |
Wika ni Sañjaya: O Hari, hindi pa man nakararating kay Bhīmasena ang mga sibat na iyon, ang makapangyarihang anak ni Pāṇḍu, na hindi natinag ng takot, ay biglang pumutol sa mga iyon sa himpapawid gamit ang kaniyang mainam na espada. Ipinakikita nito ang pagiging alisto, pagpipigil-sa-sarili, at disiplinadong husay sa gitna ng dahas ng digmaan.
संजय उवाच
Even in extreme conflict, the ideal warrior acts with steadiness (asambhrānta), using trained discernment and restraint rather than fear-driven impulse; composure becomes an ethical strength that prevents reckless harm.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that incoming tomara-weapons had not yet reached Bhīma when the mighty Pāṇḍava, remaining calm, swiftly sliced them apart in the air with his sword.