Shloka 50
भीष्मधनंजयद्वैरथम्
Bhīṣma–Dhanaṃjaya Duel and the Opening Clash
रथेषां रथचक्रे च चिक्रीडतुररिंदमौ । वे दोनों शत्रुओंका दमन करनेवाले तथा अत्यन्त बलवान् थे। अतः एक-दूसरेके घोड़ों, ध्वजाओं, रथके ईषादण्ड तथा पहियोंको बाणोंसे बीधकर खेल-सा करने लगे || ४९ ह ।।
ratheṣāṁ rathacakre ca cikrīḍatur arindamau | tataḥ kruddho mahārāja bhīṣmaḥ praharatāṁ varaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Ang dalawang bayani, mga tagapagpabagsak ng kaaway, ay naglaro sa labanan na wari’y isang laro—tinatamaan ng mga palaso ang mga karwaheng pandigma at maging ang mga gulong nito, binubutas ang mga kabayo, mga watawat, ang poste ng karwahe, at ang mga gulong, habang sinusubok ng bawat isa ang husay ng kabila. Pagkaraan, O Hari, si Bhīṣma—pinakamagaling sa mga mandirigma—ay nag-alab sa galit at naghanda nang tumama nang buong bigat.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the warrior ethos: mastery and restraint can appear as 'play' even amid lethal combat, but unchecked anger quickly escalates the encounter—implying the ethical need to govern wrath even while fulfilling kṣatriya duty.
Sañjaya describes two expert combatants exchanging precise arrow-shots at chariots and wheels as a display of skill; then Bhīṣma becomes angry, signaling a shift from sportive testing to more forceful, consequential fighting.