भीष्मपर्व — अध्याय 54: फल्गुन-प्रतिरोधः, सौबली-व्यूह-विध्वंसः, दुर्योधन-भीष्म-संवादः
जग्मुः परिवृता राजंश्वलन्त इव पर्वता: । राजन! पक्षरं, कोटिईं, प्रपक्ष। तथा पक्षान्त-भागोंमें चलते-फिरते पर्वतोंके समान हाथियोंके झुंड चले। वे सब-के-सब सेनाओंसे घिरे हुए थे
sañjaya uvāca | jagmuḥ parivṛtā rājan jvalanta iva parvatāḥ |
Sinabi ni Sañjaya: O Hari, sumulong ang mga pangkat ng elepante, napaliligiran sa lahat ng panig, na wari’y naglalagablab na mga bundok na gumagalaw. Ang kanilang paglusob—napakalaki at halos di-mapigil—ay hudyat ng pag-igting ng digmaan, kung saan ang lakas, pag-iingat, at disiplin ng hanay ang nagiging pasya sa gitna ng bigat ng dharma sa labanan.
संजय उवाच
The verse highlights how organized strength and protective formation amplify destructive capacity in war, implicitly reminding the listener that martial power, though awe-inspiring, intensifies the ethical burden of conflict and the responsibility of those who unleash it.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that elephant contingents are moving forward in the battle, tightly surrounded by supporting forces, and their mass and brilliance make them seem like moving, blazing mountains.