Chapter 51: Saṃdhyākāla-saṃhāra
Evening Withdrawal after Arjuna’s Counter-Advance
अथ भीष्मो महास्त्राणि दिव्यानि सुबहूनि च । प्रादुश्चक्रे महारौद्रे रणे तस्मिन् महाबल:,तब महाबली भीष्मने उस अत्यन्त भयंकर संग्राममें बहुत-से महान् दिव्यास्त्र प्रकट किये
atha bhīṣmo mahāstrāṇi divyāni subahūni ca | prāduścakre mahāraudre raṇe tasmin mahābalaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: “Pagkaraan, si Bhīṣma, na makapangyarihan sa lakas, ay nagpakita ng napakaraming dakila at makalangit na mga sandata sa lubhang kakila-kilabot na labang iyon. Ipinahihiwatig ng taludtod ang paglala ng digmaan sa pamamagitan ng pambihirang puwersa—isang lantad na pagpapakita ng kapangyarihan na nagpapatingkad sa sindak ng labanan at sumusubok sa pagpipigil at pagtalima sa dharma sa gitna ng pagwasak.”
संजय उवाच
The verse highlights how the unleashing of extraordinary power in war magnifies भय (terror) and moral pressure. It implicitly raises the ethical question central to the Mahābhārata: even when one has immense capability, how does one remain aligned with dharma—using force as duty requires, yet avoiding uncontrolled devastation?
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīṣma, in the midst of a fiercely raging battle, brings forth many great divine weapons. This signals a turning point of intensification on the battlefield, where commanders resort to higher, more formidable means to gain advantage.