Chapter 51: Saṃdhyākāla-saṃhāra
Evening Withdrawal after Arjuna’s Counter-Advance
त॑ तु सौभद्रविशिखै: पातितं भरतर्षभ | दृष्टवा भीमो ननादोच्चै: सौभद्रमभिहर्षयन्,भरतश्रेष्ठ। अभिमन्युके बाणोंसे कटकर गिरे हुए उस ध्वजको देखकर भीमसेनने सुभद्राकुमारका हर्ष बढ़ाते हुए उच्चस्वरसे गर्जना की
taṁ tu saubhadra-viśikhaiḥ pātitaṁ bharatarṣabha | dṛṣṭvā bhīmo nanādoccaiḥ saubhadram abhiharṣayan ||
Sinabi ni Sañjaya: “Ngunit nang makita ni Bhīma ang bandilang iyon—na pinutol at ibinagsak sa lupa ng mga palaso ni Saubhadra (Abhimanyu)—siya’y umungal nang malakas, O toro sa mga Bharata, nagagalak para kay Saubhadra at lalo pang pinasiklab ang sigasig ng batang mandirigma. Sa gitna ng digmaan, ang sigaw ni Bhīma ay nagsilbing lakas-loob para sa matuwid na kagitingan, pinagtitibay ang tapang at katapatan sa sariling panig nang walang pag-uurong.”
संजय उवाच
Even amid violence, a warrior’s duty includes sustaining the morale of righteous allies; Bhīma’s loud roar is an ethical act of solidarity that strengthens courage and resolve in dharma-aligned combat.
Abhimanyu (Saubhadra) has cut down and felled a banner with his arrows. Seeing this feat, Bhīma roars loudly in approval, encouraging Abhimanyu and increasing his enthusiasm on the battlefield.