Bhīmasena’s Kalinga Engagement and the Approach of Bhīṣma (भीमसेन-कालिङ्ग-संग्रामः)
नराश्चकायान् निर्भिद्य लौहानि कवचानि च । निपेतुर्विमला: शक््त्यो वीरबाहुभिरपिंता:
narāś ca kāyān nirbhidya lauhāni kavacāni ca | nipetur vimalāḥ śaktyo vīrabāhubhir apintāḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Ang mga sibat na malinis at kumikislap, na inihagis ng malalakas na bisig ng mga bayani, ay tumusok sa katawan ng tao at bumiyak maging sa bakal na baluti; at matapos magawa ang kanilang gawain, ay bumagsak sa lupa. Ipinakikita ng tanawing ito ang mabagsik na katiyakan ng digmaan—kung saan ang tapang at husay ay nagiging kasangkapan ng pagwasak, at ang kabayaran ay pasan ng laman at baluti kapwa.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of war: even heroic strength and shining weapons culminate in bodily harm and death. It implicitly invites reflection on kṣatriya-duty and the ethical weight of violence—valor may be praised, yet its fruits are grievous and irreversible.
Sañjaya describes intense fighting in which spears (śaktis) thrown by powerful warriors pierce combatants and break through iron armor; after striking their targets, the weapons fall to the ground.