Shloka 19
Puruṣottama-yoga
The Discipline of the Supreme Person) — Chapter 15 (Bhagavadgītā
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य+ ९- मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् । पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्र स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम्
arjuna uvāca | anādi-madhyāntam ananta-vīryam ananta-bāhuṁ śaśi-sūrya-netram | paśyāmi tvāṁ dīpta-hutāśa-vaktraṁ sva-tejasā viśvam idaṁ tapantam ||
Wika ni Arjuna: Nakikita ko Ikaw na walang pasimula, walang gitna, at walang wakas—may kapangyarihang walang hanggan, may di-mabilang na mga bisig; ang buwan at araw ang Iyong mga mata; ang naglalagablab na apoy ang Iyong mga bibig—at sa sarili Mong ningning ay sinusunog Mo ang buong daigdig na ito. Sa pagkamangha at pangamba, natanto ni Arjuna na ang banal na anyo ay lampas sa lahat ng hangganan ng panahon, at ang nakalulunod na liwanag nito ay may bigat na moral: ang kapangyarihang kosmiko na siyang nagtataguyod ay siya ring makalalamon, inilalagay ang gawa ng tao sa digmaan sa ilalim ng anino ng mas mataas at sumasaklaw-sa-lahat na kaayusan.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys that the Divine is limitless—beyond temporal boundaries—and possesses an all-pervading power that can both illuminate and consume. Ethically, it reframes the battlefield within a cosmic perspective: human agency operates within a larger, inexhaustible order that surpasses personal fear and attachment.
During the revelation of the Universal Form, Arjuna describes what he sees: an infinite, radiant being with innumerable arms, celestial eyes (moon and sun), and fiery mouths, whose own brilliance seems to burn the world. This is part of Arjuna’s escalating awe and trembling recognition of Krishna’s cosmic reality.