Previous Verse
Next Verse

Shloka 206

Kurukṣetra-sainyadarśana and Arjuna-viṣāda (धर्मक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः — अर्जुनविषाद)

कृष्णार्जुनावेकरथौ दिव्यौ शड्खौ प्रदध्मतु: । फिर एक रथपर बैठे हुए श्रीकृष्ण और अर्जुनने अपने दिव्य शंख बजाये

kṛṣṇārjunāv ekarathau divyau śaṅkhau pradadhmatuḥ |

Wika ni Sañjaya: Si Kṛṣṇa at si Arjuna, na magkasamang nakaupo sa iisang karwahe, ay humihip sa kanilang mga banal na kabibe.

कृष्णार्जुनौKrishna and Arjuna
कृष्णार्जुनौ:
Karta
TypeNoun
Rootकृष्ण (प्रातिपदिक) + अर्जुन (प्रातिपदिक)
FormMasculine, Nominative, Dual
एकरथौon one chariot / sharing one chariot
एकरथौ:
Karta
TypeAdjective
Rootएक (प्रातिपदिक) + रथ (प्रातिपदिक)
FormMasculine, Nominative, Dual
दिव्यौdivine
दिव्यौ:
Karta
TypeAdjective
Rootदिव्य (प्रातिपदिक)
FormMasculine, Nominative, Dual
शङ्खौconches
शङ्खौ:
Karma
TypeNoun
Rootशङ्ख (प्रातिपदिक)
FormMasculine, Accusative, Dual
प्रदध्मतुःblew (sounded)
प्रदध्मतुः:
Karta
TypeVerb
Rootध्मा (धातु)
FormPerfect (लिट्), Third, Dual

संजय उवाच

S
Sañjaya
K
Kṛṣṇa
A
Arjuna
C
chariot (ratha)
D
divine conches (śaṅkha)

Educational Q&A

The verse highlights disciplined readiness in a dharmic struggle: Kṛṣṇa and Arjuna act in unity, and the sounding of divine conches symbolizes moral confidence, auspicious intent, and steadfastness before action.

Sañjaya reports that Kṛṣṇa and Arjuna, seated together on one chariot at Kurukṣetra, blow their divine conches as a formal signal and proclamation at the outset of battle.