विस्मयाच्चोत्तरीयाणि व्याविध्यन् सर्वतो नूपा:
vismayāccottarīyāṇi vyāvidhyan sarvato nūpāḥ
Sabi ni Sañjaya: Sa tindi ng pagkamangha, ang mga babae sa paligid ay nagsimulang iwasiwas ang kanilang pang-itaas na kasuotan sa lahat ng dako. Ipinahihiwatig ng tagpong ito ang biglaang, sama-samang bugso ng damdamin—paghanga at pagkabalisa—sa harap ng pambihirang pangyayaring nagaganap sa larangan ng digmaan, kung saan nagsasalpukan ang loob ng tao at tadhana.
संजय उवाच
The verse highlights how extraordinary, fate-laden moments in war provoke immediate collective responses—wonder, fear, and awe—reminding readers that ethical conflict is not only strategic but also deeply human, affecting entire communities beyond the warriors.
Sañjaya reports that women present on all sides, overwhelmed by amazement at what they witness, wave their upper garments in agitation—an outward sign of intense astonishment at the unfolding battlefield spectacle.