सहिता: पाण्डवा: सर्वे कुरवश्च महारथा: । उपगम्य महात्मानं शयानं शयने शुभे
saṃjayā uvāca |
sahitāḥ pāṇḍavāḥ sarve kuravaś ca mahārathāḥ |
upagamya mahātmānaṃ śayānaṃ śayane śubhe, rājan |
Sinabi ni Sañjaya: Ang lahat ng Pāṇḍava, at ang mga Kaurava—ang mga dakilang mandirigmang karwahe—ay lumapit sa marangal na si Bhīṣma habang siya’y nakahimlay sa kanyang mapalad na higaan. O Hari, lumapit sila nang may paggalang, pinarangalan ang nakatatandang tila ama, at inasikaso ang kanyang pag-iingat kahit sa gitna ng mabibigat na pangangailangan ng digmaan.
संजय उवाच
Even in the midst of war, dharma requires honoring elders and recognizing nobility of character; reverence and protective care can coexist with martial duty.
Sañjaya reports that both sides—the Pāṇḍavas and the Kaurava great warriors—go together to Bhīṣma, who is lying on an auspicious bed, and approach him respectfully (the broader passage describes honoring and safeguarding him after his fall).