धनंजय महाबाहो शिरो मे तात लम्बते । दीयतामुपधान वै यद् युक्तमिह मन्यसे,“महाबाहु धनंजय! मेरा सिर लटक रहा है। बेटा! यहाँ इसके अनुरूप जो तकिया तुम्हें ठीक जान पड़े, वह ला दो”
dhanañjaya mahābāho śiro me tāta lambate | dīyatām upadhānaṃ vai yad yuktam iha manyase ||
“O Dhanañjaya, makapangyarihang bisig—anak, nakalugmok na ang aking ulo. Ibigay mo sa akin dito ang isang unan, yaong sa tingin mo’y nararapat.”
संजय उवाच
Even amid hardship, one should act with propriety and discernment (yukta): the request is not merely for comfort, but for what is fitting in the situation, reflecting restraint and ethical awareness.
A speaker addresses Arjuna (Dhanañjaya) affectionately, stating that his head is drooping from fatigue or weakness and asking him to provide a suitable headrest (upadhāna).