Shloka 120
इति श्रीमहाभारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि भीष्मोपधानदाने विंशत्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi bhīṣmavadhaparvaṇi bhīṣmopadhānadāne viṁśatyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon, sa Śrī Mahābhārata, sa loob ng Bhīṣma Parva—lalo na sa bahaging tumatalakay sa pagbagsak ni Bhīṣma—nagtatapos ang ika-isandaan at ikadalawampung kabanata, na nagsasalaysay ng pag-aalay ng isang pantulong na paglalaan para kay Bhīṣma. Ang pangwakas na pahayag na ito ang nagsasara ng kabanata at inilalarawan ang pangyayari bilang gawa ng tungkulin at habag sa gitna ng dahas ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
Though this line is a colophon rather than a doctrinal verse, it frames the surrounding narrative ethically: even in war, dharma includes compassion and proper care for the fallen—here signaled by the ‘giving of support/provision’ to Bhīṣma.
The text is closing a chapter within Bhīṣma Parva, in the portion dealing with Bhīṣma’s being brought down. It indicates that the chapter’s theme involved an act of assistance or provision offered to Bhīṣma, and it formally marks the end of Adhyāya 120.