इस प्रकार श्रीमहाभारत भीष्मपर्वके अन्तर्गत भीष्मवधपर्वमें भीष्मजीके रथसे गिरनेसे सम्बन्ध रखनेवाला एक सौ उन्नीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraṃ śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi antargate bhīṣmavadhaparvaṇi bhīṣmajī-rathāt patanena sambandhaṃ rakhnēvālā ekaśata-unnaviṃśat-tamo 'dhyāyaḥ samāptaḥ
Wika ni Sanjaya: Sa gayon nagwakas ang ika-isandaan at ikalabinsiyam na kabanata ng Bhīṣma Parva ng Śrī Mahābhārata—sa bahaging tumatalakay sa pagbagsak ni Bhīṣma, na kaugnay ng pangyayaring siya’y bumaba mula sa kanyang karwaheng pandigma. Itinatakda ng salaysay na ito ang isang mapagpasyang pagliko ng digmaan, sapagkat ang pagbagsak ng iginagalang na nakatatanda ay nagbubunyag ng malungkot na halaga ng tunggalian at ng masalimuot na hinihingi ng tungkulin (dharma) sa gitna ng karahasan.
संजय उवाच
As a colophon-style closing, the verse does not teach a doctrine directly; it highlights the epic’s ethical frame by marking Bhīṣma’s fall as a moment where duty, loyalty, and the harsh consequences of war converge—reminding the reader that even the most venerable figures are subject to the outcomes of righteous and unrighteous choices in conflict.
Sañjaya signals the end of a chapter in the Bhīṣma Parva, specifying that it concerns the episode of Bhīṣma falling from his chariot—an editorial/narrative marker indicating the completion of that unit of the story.