पीड्यमाना: शितै: शस्त्रै: प्राद्रवाम रणे तदा । राजन्! उस समय श्वेतवाहन कुन्तीपुत्र धनंजयसे डरकर उनके तीखे अस्त्र-शस्त्रोंसे पीड़ित हो हम सभी लोग रणभूमिसे भागने लगे थे
pīḍyamānāḥ śitaiḥ śastraiḥ prādravāma raṇe tadā | rājan |
Wika ni Sañjaya: O Hari, nang panahong iyon sa gitna ng labanan, pinahirapan kami ng matatalim na sandata ni Dhanañjaya, anak ni Kuntī na may puting karwahe, at dahil sa takot sa kanya, kaming lahat ay nagkawatak-watak at tumakas mula sa larangan ng digmaan. Ipinakikita ng taludtod na ang pangamba at nakalalamang na lakas ay kayang yumanig kahit sa mga batikang mandirigma, at inilalantad ang bigat na moral ng digmaan, kung saan nagsasalpukan ang tapang, tungkulin, at pagnanais mabuhay.
संजय उवाच
The verse highlights the psychological and ethical strain of war: even those bound by warrior-duty can be driven to retreat when overwhelmed. It implicitly contrasts ideal kṣatriya steadfastness with the human reality of fear under extreme violence.
Sañjaya reports to the king that, during the fighting, his side was struck by sharp weapons and, unable to withstand the assault, they collectively fled from the battlefield.