Shloka 176
उद्वृत्तानां यथा शब्द: समुद्राणां युगक्षये । अर्जुनके प्रति आक्रमण करते हुए उन वीरोंका सिंहनाद उसी प्रकार सुनायी पड़ा
udvṛttānāṃ yathā śabdaḥ samudrāṇāṃ yugakṣaye | arjunakaṃ prati ākramaṇaṃ kurvatāṃ teṣāṃ vīrāṇāṃ siṃhanādaḥ sa tathā śrūyate, yathā pralayakāle svāṃ maryādāṃ vihāya vardhamānānāṃ samudrāṇāṃ bhīṣaṇā garjanā śrūyate |
Sabi ni Sañjaya: Gaya sa wakas ng isang yugto ng panahon, ang mga karagatan—na itinatakwil ang kanilang mga hangganan—ay umaangat na may nakapangingilabot na ugong, gayon din narinig ang sigaw-digmaang tila leon ng mga bayani habang sumusugod sila upang salakayin si Arjuna. Ipinahihiwatig ng larawang ito ang nakalulunod at nakayanig-daigdig na lakas ng digmaan kapag gumuho ang pagpipigil at ang pagwasak ay tila lumolobo nang lampas sa sukat.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic dissolution imagery to highlight how war magnifies when maryādā (restraint and limits) collapses; it implicitly warns that abandoning bounds—ethical or natural—unleashes overwhelming, destructive force.
Sañjaya reports that warriors advancing to attack Arjuna raised such a thunderous lion-cry that it resembled the fearsome roar of oceans swelling beyond their limits at the end of an age.