ते तं दृष्टवा महात्मानं कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् | गाज़ेयं भरतश्रेष्ठ दक्षिणेन च भास्करम्
te taṁ dṛṣṭvā mahātmānaṁ kṛtvā cāpi pradakṣiṇam | gāṅgeyaṁ bharataśreṣṭha dakṣiṇena ca bhāskaram ||
Sinabi ni Sañjaya: Nang makita nila ang dakilang-loob na iyon, pinalibutan nila siya sa paggalang (pradakṣiṇa), na inilalagay sa kanilang kanang panig si Gāṅgeya (Bhīṣma), ang pinakamainam sa mga Bharata, at ang Araw—isang gawaing marangal at mapalad.
संजय उवाच
Even in the midst of warfare, dharmic culture emphasizes honoring elders and the worthy through auspicious gestures like pradakṣiṇā—symbolically placing the revered person and sacred powers (like the Sun) on one’s right, affirming respect, order, and restraint.
After seeing the great-souled figure, the group performs a respectful circumambulation, keeping Bhīṣma (Gāṅgeya) and the Sun to their right—indicating formal homage and seeking auspiciousness before or amid martial action.