कि ते विवक्षया वीर जहि भीष्मं महारथम् । न हान्यमनुपश्यामि कज्चिद् यौधिष्ठिरे बले
sañjaya uvāca |
kiṁ te vivakṣayā vīra jahi bhīṣmaṁ mahāratham |
na hi anyam anupaśyāmi kaścid yudhiṣṭhire bale ||
Sinabi ni Sañjaya: “O bayani, ano pa ang dapat pag-usapan o pagbulay-bulayin? Pabagsakin si Bhīṣma, ang dakilang mandirigmang nakasakay sa karwaheng pandigma. Sapagkat sa hukbo ni Yudhiṣṭhira, wala akong nakikitang iba pa na tunay na makatatapat kay Bhīṣma sa larangan ng digmaan.”
संजय उवाच
In the midst of war, prolonged hesitation can become ethically costly; leadership sometimes demands decisive action against even revered opponents when the larger duty (protecting one’s side and ending devastation) requires it.
Sañjaya reports an urgent counsel: the addressed hero is told to stop further deliberation and to strike down Bhīṣma, because no other warrior in Yudhiṣṭhira’s forces is seen as capable of facing Bhīṣma effectively.