दिव्यान्यस्त्राणि संचिन्त्य प्रसंधाय धनंजय: । स तैरस्त्रैर्महावेगैर्ददाह सुमहाबल:
divyāny astrāṇi saṃcintya prasaṃdhāya dhanaṃjayaḥ | sa tair astrair mahāvegair dadāha sumahābalaḥ ||
Wika ni Sañjaya: Matapos tawagin sa isip ang mga sandatang makalangit at ikabit sa kanyang busog, si Dhanañjaya (Arjuna)—mandirigmang napakalakas—ay sinunog at nilipol ang kanyang mga kaaway sa pamamagitan ng mga palasong may matinding puwersa.
संजय उवाच
The verse highlights that immense, even divine, power must be exercised with disciplined intention; in war, such power brings swift destruction, so its use carries heavy moral responsibility within the framework of dharma.
Sañjaya narrates that Arjuna (Dhanañjaya) mentally invokes celestial weapon-mantras, sets them upon his bow, and with those high-velocity missiles burns/scorches the opposing forces.