अभिपेतू रणे पार्थ पतज्रा इव पावकम् | वे विदेह
sañjaya uvāca | abhipetū raṇe pārtha pataṅgā iva pāvakam | videha-kaliṅga-dāseraka-niṣāda-sauvīra-bāhlīka-darada-pratīcya-udīcya-mālava-abhīṣāha-śūrasena-śibi-vasāti-śālva-śaka-trigarta-ambaṣṭha-kekayadeśeṣu nṛpāḥ tasmin mahāyuddhe kuntīkumarārjunam abhyadravan yathā śalabhāḥ pradīptaṃ vahnim | śalabhā iva rājendra pārtham apratimaṃ raṇe | etān sarvān sahānīkān mahārāja mahārathān ||
Wika ni Sañjaya: Sa labang iyon, O Pārtha, sinalakay nila si Arjuna na parang mga gamu-gamo na sumusuong sa naglalagablab na apoy. Ang mga hari mula sa Videha, Kaliṅga, Dāseraka, Niṣāda, Sauvīra, Bāhlīka, Darada, mga lupain sa kanluran at hilaga, Mālava, Abhīṣāha, Śūrasena, Śibi, Vasāti, Śālva, Śaka, Trigarta, Ambaṣṭha, at sa bansang Kekaya—kasama ang kanilang mga pangkat at ang mga dakilang mandirigmang karwahe—ay sumugod sa anak ni Kuntī sa dakilang digmaan, na wari’y hinihila nang di-mapigil tungo sa sarili nilang kapahamakan.
संजय उवाच
The verse uses the moth-to-flame image to show how, in war, collective passion and pride can override discernment: courage without wise judgment becomes self-destructive, and mass aggression may rush toward an inevitable defeat when directed against a superior warrior.
Sañjaya reports that many regional kings and their forces, along with great chariot-warriors, simultaneously charge Arjuna in the great battle, likening their assault to moths plunging into a blazing fire—suggesting both the intensity of the attack and the peril of confronting Arjuna.