उष्णातों हि नरो यद्वधज्जलधारा: प्रतीच्छति । तथा जग्राह गाड़ेय: शरधारा: शिखण्डिन:
uṣṇārto hi naro yadvat jaladhārāḥ pratīcchati | tathā jagrāha gāṅgeyaḥ śaradhārāḥ śikhaṇḍinaḥ ||
Wika ni Sañjaya: Kung paanong ang taong pinahihirapan ng init ay malugod na tumatanggap ng mga buhos ng tubig sa kanyang katawan, gayon din tinanggap ni Bhīṣma, anak ng Gaṅgā, sa kanyang katawan ang walang patid na ulang-palaso na pinakawalan ni Śikhaṇḍin.
संजय उवाच
The verse teaches steadfast endurance aligned with one’s chosen dharma: Bhīṣma does not merely suffer passively but consciously accepts what must be borne, maintaining restraint and composure even amid pain and danger.
Sañjaya describes Bhīṣma on the battlefield being struck by Śikhaṇḍin’s continuous volleys of arrows. The comparison to a heat-stricken man welcoming water emphasizes the intensity of the arrow-shower and Bhīṣma’s unflinching acceptance of it.