Shloka 16
शरातुरास्तथैवान्ये दन्तिनो विद्रुता दिश:
śarāturās tathaivānye dantino vidrutā diśaḥ | agnir yathendhanaṃ prāpya dīpyate jvalitārcibhiḥ | tathā pāṇḍava-senāṃ sa dagdhvā tejasā tava sutaḥ duḥśāsanaḥ prajvalita iva babhūva ||
Wika ni Sañjaya: Pinahihirapan ng mga palaso, marami pang ibang elepante ang nagsitakas sa lahat ng dako. At kung paanong ang apoy, kapag nakatagpo ng panggatong, ay biglang sumisiklab na may nagliliyab na mga dila at sumasalpok sa matinding bagsik, gayon din ang anak mo, si Duḥśāsana—na sinusunog ang hukbo ng mga Pāṇḍava—ay waring nag-aalab sa sarili niyang sigasig. Ipinahihiwatig ng tanawing ito na ang giting sa digmaan, kapag pinakilos ng galit na di napipigil, ay nagiging puwersang lumalamon sa halip na kasangkapang pinamumunuan ng dharma.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses the fire-and-fuel simile to show how martial energy (tejas) can rapidly intensify when fed by aggression, becoming destructive and indiscriminate. Implicitly, it points to the ethical need for restraint and dharmic intention in warfare, lest prowess turn into a consuming blaze.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that elephants, pained by arrow-strikes, are scattering in all directions. In the same breath he depicts Duḥśāsana as surging forward like a fire newly fed with fuel, scorching the Pāṇḍava forces with heightened ferocity.