Shloka 15
दुःशासनेन समरे रथिनो विरथीकृता: । सादिनश्न महेष्वासा हस्तिनश्व॒ महाबला:
sañjaya uvāca |
duḥśāsanena samare rathino virathīkṛtāḥ |
sādinaś ca maheṣvāsā hastinaś ca mahābalāḥ ||
Wika ni Sañjaya: Sa labang iyon, dahil sa paglusob ni Duhśāsana, ang mga mandirigmang nasa karwahe ay naalis sa kanilang mga karwahe at naging mga walang-karwahe; gayundin, ang mga makapangyarihang mamamana sa kabalyeriya at ang matatapang na mandirigmang sakay ng elepante ay nagkawatak-watak at naguluhan. Ipinakita ng tanawing iyon kung paanong ang marahas na lakas at walang-humpay na pagsalakay ay nakapagpapabagsak sa karaniwang pananggalang ng ranggo at sandata sa digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the volatility of war: status, equipment, and conventional advantages (chariots, cavalry, elephants) can be overturned by sheer force. Ethically, it hints at how unchecked aggression can dominate the battlefield, foreshadowing the broader Mahabharata concern that power without restraint tends toward adharma.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Duhshasana is fighting fiercely in the Kurukshetra battle, causing chariot-warriors to lose their chariots and disrupting both cavalry and elephant contingents—depicting a moment of intense, chaotic combat.