स समन्तात् परिवृतों भारतो भरतर्षभ । निर्ददाह रणे शूरान् वने वह्निरिव ज्वलन्,भरतभूषण! उस रणक्षेत्रमें सब ओरसे घिरे हुए भीष्म वनमें प्रज्वलित हुए दावानलके समान शूरवीरोंको दग्ध करने लगे
sa samantāt parivṛto bhārato bharatarṣabha | nirdadāha raṇe śūrān vane vahnir iva jvalan ||
Wika ni Sañjaya: “O pinakamainam sa angkan ng Bharata, bagaman napaliligiran sa lahat ng panig, si Bhīṣma—anak ng lahing Bharata—ay nagsimulang tupukin ang mga bayani sa labanan, naglalagablab na parang apoy-gubat sa kagubatan.”
संजय उवाच
The verse highlights how steadfast prowess and duty-driven resolve can make a warrior formidable even when surrounded, while simultaneously pointing to the moral gravity of war: heroic excellence can become a force of widespread suffering, demanding reflection on dharma and the cost of conflict.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīṣma, though encircled by opponents, continues to strike down warriors powerfully—likened to a blazing forest-fire consuming everything in its path.