Shloka 26
भीष्मस्य शरशय्या-प्राप्तिः
Bhīṣma’s Fall to the Arrow-Bed
अश्वत्थामा ततस्तौ तु विव्याध बहुभि: शरै: । विराटद्रुपदौ वीरौ भीष्म प्रति समुझतौ
sañjaya uvāca |
aśvatthāmā tatastau tu vivyādha bahubhiḥ śaraiḥ |
virāṭa-drupadau vīrau bhīṣmaṃ prati samudyatau ||
Sabi ni Sañjaya: Pagkaraan, tinuhog ni Aśvatthāmā ng maraming palaso ang dalawang bayani—sina Virāṭa at Drupada. Ang matatapang na haring Virāṭa at Drupada, na naglalayong sumulong laban kay Bhīṣma, ay patuloy na umuusad; ngunit sa mismong sandali ng kanilang pag-atake at pagpupunyagi tungo sa layon, sila naman ay tinamaan at napabagsak ng ganting-salakay ni Aśvatthāmā. Ipinakikita ng tanawing ito ang mabagsik na gantihan sa digmaan: maging ang matuwid na pasya at dangal ng mga hari ay agad sumasagupa sa bunga ng pagtutol ng sandata.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the immediacy of consequence in righteous warfare: valor and intent (even against a formidable elder like Bhīṣma) must contend with equal and opposite force. It reflects kṣatriya-dharma in practice—courage, initiative, and the acceptance that one’s actions in battle invite swift retaliation.
Sañjaya reports that Virāṭa and Drupada are advancing with the aim of confronting (and effectively seeking the fall of) Bhīṣma. Aśvatthāmā counters them, piercing both kings with many arrows, checking their advance through superior archery.