Shloka 656
भीष्मपर्व — अध्याय ११०: पार्थभीमयोः प्रहारः तथा भीष्माभिमुखं संग्रामविस्तारः
Arjuna and Bhima’s pressure; escalation toward Bhishma
पश्यामस्त्वां महाबाहो रथे सूर्यमिवापरम् । “आप युद्धमें सदा मण्डलाकार धनुषके साथ ही परिलक्षित होते हैं। महाबाहो! आप रथपर दूसरे सूर्यके समान विराजमान होकर कब बाण हाथमें लेते हैं, कब धनुषपर रखते हैं और कब उसकी डोरीको खींचते हैं, यह सब हमलोग नहीं देख पाते हैं
paśyāmas tvāṃ mahābāho rathe sūryam ivāparam |
Sinabi ni Sañjaya: “O makapangyarihang bisig, nakikita ka naming nakatindig sa iyong karwahe na wari’y ikalawang araw. Sa labanan, lagi kang nakikitang ang iyong busog ay umiikot na parang ganap na bilog; sa bilis mong di-masukat—pagkuha ng palaso, paglalapat nito sa busog, at paghila ng pisi—hindi man lamang namin maaninag ang pagkakasunod-sunod ng iyong mga kilos.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of kṣatriya excellence: disciplined mastery used in the grave context of war. Sañjaya’s awe underscores that true prowess is not mere violence but trained skill, composure, and effectiveness in fulfilling one’s duty amid chaos.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra, describing a warrior on a chariot shining like a second sun. The warrior’s archery is so rapid—taking arrows, nocking them, and drawing the string—that observers cannot even track the movements, emphasizing overwhelming battlefield dominance.