भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
तत एवमुवाचार्त: क्रोधपर्याकुलेक्षणम्
tata evam uvācārtaḥ krodha-paryākulekṣaṇam | (śrī-kṛṣṇasya netre krodhena vyāpte bhavataḥ; saḥ phūtkārī sarpa iva dīrgha-niḥśvāsaṃ muñcan) | tasya sakhā arjunaḥ ārta-bhāvena premṇā uvāca— “mahābāho! nivartasva; sva-pratijñāṃ mṛṣā mā kṛthāḥ” |
Sinabi ni Sañjaya: Nang sandaling iyon, nang makita siyang gayon—ang mga mata ni Kṛṣṇa ay naliliman ng poot—siya’y wari’y ahas na sumisingasing, humihigop ng mahahaba at mabibigat na hininga. Noon, ang kaibigang si Arjuna, bagama’t nababalisa ay nagsalita nang may pag-ibig at pakiusap: “O makapangyarihang may malalakas na bisig, bumalik ka. Huwag mong hayaang mapasinungaling ang sarili mong panata.”
संजय उवाच
The passage highlights the ethical weight of a pratijñā (solemn vow) and the need to restrain anger even in war. Arjuna appeals to Kṛṣṇa’s integrity: righteous action includes keeping one’s word and not letting wrath drive one into a course that compromises dharma.
Sañjaya describes Kṛṣṇa becoming intensely angry—his gaze disturbed, breathing like a hissing serpent. Seeing this, Arjuna, as Kṛṣṇa’s close friend, speaks affectionately yet urgently, asking him to turn back and not allow his vow to be broken or rendered futile.