भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
अभिदुद्राव भीष्मं स भुजप्रहरणो बली । प्रतोदपाणिस्तेजस्वी सिंहवद् विनदन् मुहुः
abhidudrāva bhīṣmaṁ sa bhujapraharaṇo balī | pratodapāṇis tejasvī siṁhavad vinadan muhuḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Ang makapangyarihan at maningning na iyon ay dumaluhong nang tuwiran kay Bhīṣma, na ang tanging sandata ay ang sariling mga bisig. May latigo sa kamay, paulit-ulit siyang umuungal na parang leon at sumugod nang ubod-bilis—hindi na niya matiis ang paglipol sa mga bayani. Iniwan ang mga kabayo ni Arjuna na puti na parang pilak at tumalon mula sa dakilang karwaheng pandigma, si Vāsudeva (Mādhava), ang Panginoon ng Yoga, ay tumakbo patungo kay Bhīṣma, dala ng kagyat na paninindigang moral: pigilan ang patayan at ipagtanggol ang dharma, kahit kapalit nito ang paglabag sa sarili niyang panata.
संजय उवाच
When dharma is in immediate danger, mere formal adherence to a prior resolve may be outweighed by the higher duty to protect life and righteousness. Kṛṣṇa’s lion-like charge—apparently risking his own vow—highlights that ethical action is judged by its deeper purpose (lokasaṅgraha and protection of the just), not only by external consistency.
As Bhīṣma devastates the opposing warriors, Kṛṣṇa can no longer tolerate the slaughter. He leaps from Arjuna’s chariot, takes up the whip, and charges at Bhīṣma unarmed except for his own strength, roaring like a lion—an intense moment of divine intervention and moral urgency on the battlefield.