भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
नामृष्यत महाबाहुर्माधव: परवीरहा
sañjaya uvāca | nāmṛṣyata mahābāhur mādhavaḥ paravīrahā | tadā śatruvīrāṇāṃ nāśaṃ kartum asahyaṃ tasya babhūva | ārya! sa yogeśvaro bhagavān vāsudevaḥ rajatasadṛśaśvetavarṇān arjunasya hayān vihāya tasmād mahārathāt praskandya kevalaṃ bhujāyudho hastayoḥ kaśāṃ gṛhītvā punaḥ punaḥ siṃhanādaṃ kurvan balavān tejasvī śrīhariḥ bhīṣmaṃ prati mahāvegād dhāvamānaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Si Mādhava, ang makapangyarihang may malalakas na bisig, tagapagpuksa ng mga bayani ng kaaway, ay hindi na nakatiis. O marangal! Si Vāsudeva, ang Panginoon ng Yoga, ay tumalon mula sa dakilang karwaheng pandigma, iniwan ang mga kabayo ni Arjuna na puti na parang pilak. Tanging ang sariling mga bisig ang ginawa niyang sandata, hawak ang latigo, at paulit-ulit na umuungal na parang leon; ang makapangyarihan at maningning na Śrī Hari ay sumugod nang ubod-bilis patungo kay Bhīṣma.
संजय उवाच
Even the divine charioteer, committed to restraint, may act decisively when dharma is endangered: righteous resolve can require stepping beyond prior self-imposed limits to protect the just cause and prevent unchecked destruction.
Seeing the battle situation become intolerable, Kṛṣṇa (Mādhava/Vāsudeva) leaps from Arjuna’s chariot, leaving the horses, seizes the whip, roars like a lion, and charges at Bhīṣma with great speed—signaling an urgent, dramatic intervention in the fight.