भीष्मरक्षण-प्रकरणम् / The Protective Screen around Bhīṣma and the Śalya–Yudhiṣṭhira Clash
प्रविष्ट: स निशां तां च गमयामास पार्थिव: । प्रभातायां च शर्वर्या प्रातरुत्थाय तान् नृप:
sañjaya uvāca | praviṣṭaḥ sa niśāṃ tāṃ ca gamayāmāsa pārthivaḥ | prabhātāyāṃ ca śarvaryā prātar utthāya tān nṛpaḥ |
Sinabi ni Sanjaya: Pagpasok sa kanyang silid, pinalipas ng hari ang gabing iyon. Nang matapos ang gabi at sumapit ang bukang-liwayway, ang pinuno ay maagang bumangon at nag-utos sa mga haring naroon: “O mga haring tulad ng leon, ihanda ninyo ang hukbo para sa digmaan. Ngayon, ang dakilang ninuno na si Bhīṣma, na nagngangalit sa larangan, ay magdadala ng paglipol sa mga Somaka.”
संजय उवाच
The verse highlights how royal resolve and emotion—especially anger—can mobilize an entire polity toward violence. Ethically, it warns that leadership decisions in war are not private impulses but public forces that shape collective suffering and responsibility.
After spending the night, the king rises at dawn and instructs the assembled kings to prepare the army for battle, predicting that Bhīṣma, enraged on the battlefield, will slaughter the Somakas that day.