Shloka 102
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
न यज्ञैविविधैर्विप्र यथान्यायेन संचितै: । “विप्रवर! मनुष्योंके लिये धन ही पुण्यका हेतु नहीं है। साधु पुरुष अपनी शक्तिके अनुसार सुगमतापूर्वक पुण्यका अर्जन कर लेते हैं। न्यायपूर्वक संचित किये हुए अन्नके दानसे जैसा उत्तम फल प्राप्त होता है, वैसा नाना प्रकारके यज्ञोंका अनुष्ठान करनेसे भी नहीं सुलभ होता ।।
na yajñair vividhair vipra yathānyāyena saṃcitaiḥ | krodhād dāna-phalaṃ hanti lobhāt svargaṃ na gacchati ||
Wika ng biyenan: “O brāhmaṇa, hindi nakakamit ang pinakamataas na kabutihan sa pamamagitan lamang ng pagsasagawa ng sari-saring yajña. Para sa tao, ang yaman ay hindi nag-iisang sanhi ng merit; ang mga banal, ayon sa kanilang kakayahan, ay madaling makapagtipon ng merit. Ang dakilang bunga na nakukuha sa pagbibigay ng pagkaing natipon sa makatarungang paraan ay hindi ganoon kadaling makamit kahit sa pagganap ng iba’t ibang yajña. Bukod dito, winawasak ng galit ang bunga ng kawanggawa, at dahil sa kasakiman ay hindi nakararating sa langit.”
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
Ritual sacrifice is not automatically superior to ethical giving: charity made from justly acquired resources yields great merit, but anger can ruin the merit of giving, and greed blocks spiritual ascent (svarga).
A father-in-law addresses a brāhmaṇa, offering moral instruction: he contrasts elaborate sacrifices with simple, righteous charity and warns that inner vices—anger and greed—undermine religious acts and their results.