Shloka 101
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
प्राप्प पुण्यकृताँललोकान् मोदते दिवि सुब्रत: । “उशीनरके पुत्र उत्तम व्रतका पालन करनेवाले राजा शिबि श्रद्धापूर्वक अपने शरीरका मांस देकर भी पुण्यात्माओंके लोकोंमें अर्थात् स्वर्गमें आनन्द भोगते हैं | १०० $ ।।
prāpya puṇyakṛtāṁl lokān modate divi subrataḥ | uśīnarake putra uttama-vratakā pālana-karanevāle rājā śibi śraddhāpūrvakaṁ sva-śarīrasya māṁsaṁ datvāpi puṇyātmānāṁ lokeṣu arthāt svarge ānandaṁ bhogate | vibhavo na nṛṇāṁ puṇyaṁ svaśaktyā svarjitaṁ satām |
Nang marating ang mga daigdig ng mga matuwid, ang taong tapat sa marangal na panata ay nagagalak sa langit. Sa lupain ng Uśīnara, si Haring Śibi—matatag sa pinakadakilang mga pagtalima—ay naghandog ng laman mula sa sarili niyang katawan nang may banal na pananampalataya; at gayon pa man, tinatamasa niya ang ligaya sa mga dako ng mga banal, samakatuwid ay sa langit. Sapagkat ang kasaganaan mismo ay hindi siyang kabutihang-loob na nagiging merit ng tao; ang tunay na merit ay yaong napapanalunan ng mabubuti sa lakas ng kalooban at pag-aalay ng sarili.
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
Moral worth is not measured by external prosperity; true puṇya is earned through steadfast vows, faith, and self-sacrifice for dharma, exemplified by King Śibi’s willingness to give even his own flesh.
The speaker cites King Śibi of the Uśīnara country as an exemplar: by faithfully upholding an extraordinary vow and offering his own flesh, he attains the realms of the righteous and rejoices in heaven, illustrating the supremacy of earned merit over mere worldly power.