यज्ञवाटवैभववर्णनम् / Description of the Splendour of the Sacrificial Enclosure
कृष्णा तु द्रौपदी कृष्णं तिर्यक् सासूयमैक्षत । प्रतिजग्राह तस्यास्तं प्रणयं चापि केशिहा
kṛṣṇā tu draupadī kṛṣṇaṃ tiryak sāsūyam aikṣata | pratijagrāha tasyāstaṃ praṇayaṃ cāpi keśihā ||
Ngunit si Kṛṣṇā (Draupadī) ay tumingin kay Kṛṣṇa nang pahilis, may halong selos at panunumbat. Gayunman, ang pumatay kay Keśin (Kṛṣṇa) ay tinanggap ang damdaming iyon—ang di-mabigkas na hinaing at ang kanyang pag-ibig din—sapagkat batid niya na sa tunay na paglalapit, kahit matalim na damdamin ay maaaring sumiklab nang hindi sinisira ang dharma.
युधिष्ठिर उवाच
The verse highlights ethical maturity in relationships: strong bonds (praṇaya) can contain even jealousy or reproach (āsūyā) without collapsing into hostility. Kṛṣṇa’s ‘acceptance’ suggests patient understanding—acknowledging emotion while maintaining dharmic composure.
Draupadī looks at Kṛṣṇa with a sidelong, slightly jealous/reproachful glance. Kṛṣṇa (called Keśihā) receives that gesture and her underlying affection, treating it as an expression of intimacy rather than a breach—indicating closeness and mutual understanding.