अश्वमेधीयस्य हयस्य दक्षिणापश्चिमगमनम् — The Sacrificial Horse’s Southern and Western Circuit
आदिश्यादिश्य तेजस्वी शिरांस्येषां न्यपातयत् | गान्धारोंके द्वारा रोके जानेपर भी तेजस्वी वीर पाण्डुनन्दन अर्जुन उनके नाम ले-लेकर मस्तक काटने और गिराने लगे
ādiśyādiśya tejasvī śirāṃsy eṣāṃ nyapātayat | gāndhārāṅkena dvārā roke jānepar bhī tejasvī vīra pāṇḍunandana arjuna unke nāma le-lekara mastaka kāṭane aura girāne lage |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang maningning na bayani ay patuloy na nagtuturo sa kanila isa-isa at ibinabagsak ang kanilang mga ulo. Kahit pigilan ng prinsipe ng Gāndhāra, si Arjuna, ang makapangyarihang anak ni Pāṇḍu, ay nagpatuloy na tawagin ang kanilang mga pangalan at putulin ang kanilang mga ulo, hinahayaang mahulog—larawan ng walang humpay na paninindigang mandirigma, at kasabay nito’y nagbubukas ng tensiyong etikal sa pagitan ng makatarungang parusa at ng galit na di-mapigil matapos ang digmaan.
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds the moral strain that can arise when martial duty turns into relentless vengeance: even a righteous warrior must be checked by restraint, otherwise justified punishment risks becoming uncontrolled violence.
Vaiśampāyana narrates that Arjuna, blazing with power, identifies opponents one by one and cuts off their heads; although a Gandhāran figure tries to restrain him, Arjuna continues, calling them by name as he strikes.