Ulūpī–Citravāhinī Saṃvāda: Dhanaṃjaya-patana and Prāya-threat
सम्प्रीयमाण: पार्थानामृषभ: पुत्रविक्रमात् । नात्यर्थ पीडयामास पुत्र वज्रधरात्मज:
samprīyamāṇaḥ pārthānām ṛṣabhaḥ putravikramāt | nātyarthaṃ pīḍayāmāsa putraṃ vajradharātmajaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Si Arjuna, ang “toro” sa hanay ng mga Pārtha at anak ng may hawak ng kulog (Indra), ay labis na natuwa sa tapang ng kanyang anak; kaya hindi niya ito pinahirapan o pinuwersa nang labis. Itinatampok ng talatang ito ang disiplinadong pagpipigil ng isang ama—pagpuri sa lakas ng loob na sinasabayan ng maingat na pagwawasto, hindi ng kalupitan.
वैशम्पायन उवाच
Even when a child shows great prowess, a righteous guardian balances praise with restraint: discipline should not become excessive or cruel. Approval of valor is guided by dharma—measured correction rather than harsh punishment.
Vaiśampāyana describes Arjuna’s reaction to his son’s bravery. Delighted by the boy’s heroic conduct, Arjuna refrains from putting him under severe pressure or punishment.