बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
धनंजयोउपि तां दृष्टवा धनुर्विससजे प्रभु: । वह अर्जुनके पास आकर आर्तस्वरसे फूट-फ़ूटकर रोने लगी। शक्तिशाली अर्जुनने भी उसे सामने देख अपना धनुष नीचे डाल दिया
vaiśampāyana uvāca | dhanañjayo 'pi tāṃ dṛṣṭvā dhanur visasarje prabhuḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang makita niya ang babae sa harap niya, maging si Dhanañjaya (Arjuna)—ang makapangyarihang panginoon—ay napabitaw at nalaglag ang kanyang busog. Ipinakikita ng tagpong ito na ang habag at kahinaan ng tao ay kayang pumigil sa bugso ng karahasan: ang kahandaang kumilos ng mandirigma ay napalitan, sa isang saglit, ng pakikiramay sa harap ng dalamhati ng iba.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights that dharma is not mere force or victory; even a great warrior must remain responsive to suffering. Compassion can rightly suspend aggression, reminding the listener that ethical action includes sensitivity to others’ pain.
A grieving woman approaches (implied by context), and when Arjuna sees her, he lowers/releases his bow. The moment signals a shift from martial readiness to attentive engagement with her distress.