Shloka 7
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
ते किरन्त: शरव्रातान् वारणप्रतिवारणान् । रणे जयमभीप्सन्त: कौन्तेयं पर्यवारयन् ७ ।।
te kirantaḥ śaravrātān vāraṇaprativāraṇān | raṇe jayam abhīpsantaḥ kaunteyaṃ paryavārayan 7 ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nagpapakawala sila ng mga bugso ng palaso—siksik na kaya nitong pigilan maging ang pagsulong ng mga elepante—at sa pagnanais ng tagumpay sa labanan, pinalibutan ng mga mandirigmang iyon ang anak ni Kuntī. Ipinakikita ng tagpong ito kung paanong ang ambisyong pandigma ay maaaring tumigas bilang sama-samang pagdiin, sinusubok ang katatagan ng bayani sa gitna ng napakalakas na puwersa.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension in warfare: the drive for victory can become an overpowering collective force, yet the dharmic ideal for a kṣatriya is steadiness and disciplined courage even when surrounded and outnumbered.
A group of fighters rains down heavy volleys of arrows—described as capable of stopping even elephants—and, intent on winning the battle, they encircle Kaunteya (Arjuna) on the battlefield.