Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
त॑ स्मरन्तो वर्ध वीरा: सिन्धुराजस्य चाहवे । जयद्रथस्य कौरव्य समरे सव्यसाचिना
taṁ smaranto vīrāḥ sindhurājasya cāhave | jayadrathasya kauravya samare savyasācinā ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Paulit-ulit na inaalala ng mga mandirigmang iyon ang pagpaslang ni Savyasācī Arjuna kay Jayadratha—ang hari ng Sindhu—sa digmaan. Ang alaala ng gawang iyon, na naganap sa kapatagan ng Kurukṣetra, ay hindi kumupas sa kanilang isipan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the moral weight of decisive action in a righteous war: a single, resolute deed—carried out with skill and determination—can become an enduring lesson for warriors, shaping their sense of duty (kṣatriya-dharma) and the consequences of aggression.
Vaiśampāyana narrates that the warriors continued to remember Arjuna’s killing of Jayadratha, the Sindhu king, in the Kurukṣetra war—an event famous for its intensity and strategic importance—so vividly that it never left their minds.