Shloka 12
Traigarta Attempt to Seize the Aśvamedha Horse; Arjuna’s Restraint and Tactical Victory
एष गच्छति कौन्तेय तुरगश्चैव दीप्तिमान् यमन्वेति महाबाहु: संस्पृशन् धनुरुत्तमम्
eṣa gacchati kaunteya turagaś caiva dīptimān yam anveti mahābāhuḥ saṃspṛśan dhanur uttamam
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Naroon si Arjuna, anak ni Kuntī; at naroon ang maningning na kabayong panghandog sa Aśvamedha. Sumusunod dito si Arjuna na makapangyarihan ang mga bisig, nakapatong ang kamay sa kaniyang napakahusay na pana.” Ganiyan magsalita ang mga tao, na nagpapakita ng lantad na pagdiriwang ng ritwal at ng mapagbantay na pagbabantay ni Arjuna sa paglilingkod sa dharma ni Yudhiṣṭhira.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma in action: a royal rite (Aśvamedha) requires disciplined protection. Arjuna’s hand on the bow symbolizes restrained power—readiness to defend the ritual order without needless aggression.
As the Aśvamedha horse roams, people point out the procession: the radiant horse goes ahead and Arjuna, Kuntī’s son, follows closely, prepared with his bow to meet any challenge to the sacrifice’s authority.