पाण्डव-वृष्णि-समागमः तथा अश्वमेध-अनुज्ञा | Reunion at the Kuru Court and Authorization of the Aśvamedha
अदर्शयन्निव तदा कुरून् वै दक्षिणोत्तरान् | राजन्! उस समय वह नगर कुबेरकी अलकापुरीके समान प्रतीत होता था। वहाँ सब ओर एकान्त स्थानोंमें स्त्रियोंसहित बंदीजन खड़े थे
adarśayann iva tadā kurūn vai dakṣiṇottarān |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Noong sandaling iyon, wari’y ang lungsod mismo ang nagpapamalas ng karilagan ng Timog at Hilagang Kuru. Ang mga watawat, na ginagalaw ng bugso ng hangin, ay lumilipad sa lahat ng dako, kaya’t ang maharlikang lungsod ay nagmistulang Alakā ni Kubera—maningning, maayos, at masagana. Sa paligid, sa mga tagong pook, nakatayo ang mga tagapaglingkod kasama ang mga babae, at lalo pang pinatingkad ang ganda ng lunsod.”
वैशम्पायन उवाच
The passage uses civic beauty and auspicious display—flags, orderly attendants, and a city likened to Alakā—to imply that a righteous king sustains visible prosperity and public auspiciousness, reinforcing social confidence and stability.
Vaiśampāyana describes a city scene where wind-driven banners flutter everywhere, making it seem as if the city is ‘showing’ the Southern and Northern Kurus; the city’s splendor is compared to Kubera’s Alakā, with attendants standing about in secluded places.