Janmaveśma-praveśa and Uttarā’s Śaraṇāgati
Entry into the Birth-Chamber and Uttarā’s Appeal
वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! कुन्तीदेवीके बैठ जानेपर सुभद्रा अपने भाई श्रीकृष्णणी ओर देखकर फूट-फ़ूटकर रोने लगी और दु:ःखसे आर्त होकर यों बोली --
vaiśampāyana uvāca—janamejaya! kuntīdevy upaviṣṭāyāṃ subhadrā svaṃ bhrātaraṃ śrīkṛṣṇaṃ nirīkṣya prarudatī duḥkhārtā cedam uvāca—iṣīkā droṇaputreṇa bhīmasenārtham udyatā | sāttarāyāṃ nipatitā vijaye mayi caiva ha ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O Janamejaya! Nang makaupo na si Reyna Kuntī, si Subhadrā ay tumingin sa kaniyang kapatid na si Śrī Kṛṣṇa at humagulhol. Sa tindi ng dalamhati, sinabi niya: ‘Ang palasong tila tangkay ng tambo na itinaas ng anak ni Droṇa, si Aśvatthāmā, upang patayin si Bhīmasena—iyon ay bumagsak kay Uttarā, kay Vijaya na iyong kaibigan, at sa akin man.’”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the moral shock of misdirected or uncontrolled violence: a weapon raised with one intent ends up harming others, intensifying grief and raising ethical questions about responsibility in war and its aftermath.
After Kuntī sits, Subhadrā turns to Kṛṣṇa and breaks down, reporting that Aśvatthāman’s reed-like missile—raised to strike Bhīma—has instead fallen upon Uttarā, upon a companion named Vijaya, and upon herself, signaling a tragic turn and escalating lament.