Shloka 27
Subhadrā’s Petition to Kṛṣṇa for the Revival of Parīkṣit (अभिमन्युज-प्राणरक्षा-प्रार्थना)
एवमुकक्त्वा तु वाष्णेयं पृथा पृुथुललोचना । उच्छित्य बाहू दु:खार्ता ताश्चान्या: प्रापतन् भुवि
evaṁ uktvā tu vārṣṇeyaṁ pṛthā pṛthulalocanā | ucchitya bāhū duḥkhārtā tāś cānyāḥ prāpatann bhuvi ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkasabi niya nang gayon kay Vārṣṇeya (Śrī Kṛṣṇa), si Pṛthā (Kuntī), ang babaeng malalapad ang mga mata, ay itinaas ang dalawang bisig; sa tindi ng dalamhati, bumagsak siya sa lupa. Ganoon din ang sinapit ng iba pang kababaihan. Ipinakikita ng tagpong ito na kahit ang pinakamatitibay na matatanda ay napapabagsak ng pighati, at ang sama-samang pagdadalamhati ay nagiging patunay na moral sa halaga ng karahasan at pagkakahiwalay.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical reality that the consequences of conflict are borne in human suffering; public mourning becomes a moral testimony to loss, reminding listeners that dharma must account for compassion and the lived cost of violence.
After speaking to Śrī Kṛṣṇa (Vārṣṇeya), Kuntī raises her arms in anguish and collapses to the ground; the other women likewise fall, indicating a shared, overwhelming grief in the aftermath of events being recounted.