Parīkṣit-janma-saṃkaṭa and Kuntī’s petition to Vāsudeva (परिक्षिज्जन्मसंकटं कुन्त्याः प्रार्थना च)
भृूज़ाराणि कटाहानि कलशान् वर्धमानकान् | बहूनि च विचित्राणि भाजनानि सहस्रश:
bhūzārāṇi kaṭāhāni kalaśān vardhamānakān | bahūni ca vicitrāṇi bhājanāni sahasraśaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Mga kaldero, mga malaking kaserola, mga banga, at mga bunton ng mga sisidlan—tunay nga, libu-libo at libu-libo pang kagamitang iba’t iba at kahanga-hanga ang pagkakayari—ang lumitaw nang sagana.” Sa diwa ng mga ritwal ng Aśvamedha, ipinahihiwatig nito ang pananagutang panghari: ang yaman ay dapat mahayag bilang maayos na panustos para sa handog, pag-aasikaso sa panauhin, at mapagbigay na pamamahagi, hindi para sa pansariling pag-iimbak.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights that in a righteous royal sacrifice, prosperity is expressed as public provision—abundant, well-prepared resources meant for ritual, guests, and charitable distribution—reflecting dharma through generosity and responsible stewardship.
As Vaiśampāyana narrates the Aśvamedha-related proceedings, vast numbers of various vessels (cauldrons, jars, pots, etc.) appear/are made available, indicating large-scale preparation and abundance for the sacrificial rites and associated hospitality.